13.05.1917 r. - 13.05.2017 r.


Środa Popielcowa - pierwszy dzień Wielkiego Postu.

Opublikowano: niedziela, 26, luty 2017 Adam Jandy

W Kościele Katolickim jest to uroczystość ruchoma, obchodzona w różnych terminach, w zależności od Świąt Wielkanocnych. W tym roku przypada ona 1 marca.
Dzień ten przypomina wiernym o konieczności pokuty i duchowego przygotowania się na zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

W Środę Popielcową obowiązuje ścisły post: wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, oraz ograniczenie liczby posiłków do trzech: jeden do syta oraz dwa skromne.
Podczas nabożeństwa następuje posypywanie wiernym głów popiołem. W trakcie tej czynności Kapłani wypowiadają słowa" Prochem jesteś i w proch się obrócisz" lub "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".
Popiół do posypywania głów pochodzi z palm poświęconych w Niedzielę Męki Pańskiej poprzedniego roku. Jest on symbolem umartwienia, nawrócenia się do Boga oraz znakiem oczyszczenia, odrodzenia i zmartwychwstania, jako że Bóg stworzył człowieka z prochu ziemi i odrodził go w Chrystusie do nowego życia.

Od Środy Popielcowej obowiązuje w liturgii kolor fioletowy. Kościół zakazuje w tym czasie hucznych zabaw oraz nakłada obowiązek postu: w Środę Popielcową i Wielki Piątek - post ścisły.
Środa Popielcowa rozpoczyna 40 dniowy okres Wielkiego Postu. Jest to czas słuchania słowa Bożego i czas nawrócenia, przygotowania do chrztu i obchodzenia jego pamiątki, czas pojednania z Bogiem i z braćmi, częstszego uciekania się do modlitwy, postu i jałmużny.
W każdy piątek odprawia się nabożeństwa drogi krzyżowej. Natomiast w niedzielę nabożeństwo gorzkich żali. Jest to również okres przygotowań poprzez rekolekcje i spowiedź do największego święta w roku liturgicznym - Zmartwychwstania Pańskiego.

"Posypywanie głów popiołem wzięło się z chrześcijańskiej praktyki pokutnej, jaką od V w. rozpoczynano okres Wielkiego Postu, w poprzedzający niedzielę poniedziałek, a od 604 r. w środę. Miał bowiem wtedy miejsce sakrament pokuty publicznej. Był to obrzęd wypędzania publicznych pokutników z kościoła. Po odbytej spowiedzi publicznej pokutnicy wychodzili przed kościół, gdzie biskup z prezbiterami sypał na ich głowy popiół mówiąc słowa z Księgi Rodzaju: „Pamiętaj człowiecze, że jesteś prochem i w proch się obrócisz; czyń pokutę, abyś miał życie wieczne". Po czym kropiono ich wodą świeconą oraz ich szaty pokutne, które oni przywdziewali na cały okres Wielkiego Postu. Wtedy padali twarzą na ziemię, a zgromadzony lud w kościele śpiewał nad nimi Litanię do Wszystkich Świętych. Później wypędzano ich z kościoła. W X wieku do publicznych pokutników zaczęli dołączać również inni wierni zgromadzeni w kościele, którzy także uważali się za grzeszników i chcieli pokutować. Dlatego Kościół - papież Urban II, wychodząc naprzeciw coraz bardziej rozpowszechniającej się praktyce zalecił na soborze w Benewencie (1091) praktykowanie obrzędu posypania głów popiołem w środę rozpoczynającą Wielki Post wszystkim wiernym. Praktyka ta następnie przyjęła się w całym Kościele od 1099 r. Wówczas wtedy też sama środa przyjęła nazwę Środy Popielcowej".

Odsłony: 365